Happiness

Reunion

ปีที่แล้วแอบเศร้าที่เพื่อนกลุ่ม BHZ แยกย้ายไปเรียนหนีเรากันไปหมด แต่ปีนี้ก็มีอีกหลายๆคนที่จะกลับมาเจอกัน ได้เวลารวมตัวกันแล้วนะเพื่อนๆ  

KMS- เริ่มจากกลุ่ม KMS ก็มีเจอกันเรื่อยๆ เพราะเริ่มทยอยแต่งงานกันและนัดกินข้าวกันอยู่เรื่อยๆ มดกำลังจะกลับมาโบว์ก็เลยอยากจัดงาน Reunion ซะเลย ช่วงตุลานะจ๊ะ เพื่อนๆมาได้ก็มากันนะ เราถ้าไม่ติดอะไรก็จะไปร่วม ส่วนพวกเราที่เจอกันอยู่ประจำก็ไปเจอกันก่อนที่งานแต่งงานของกวาดเดือนกรกฎาคม ช่วยเตือนเราด้วยนะ ช่วงนี้รู้สึกเวลาผ่านไปเร็วมาก 1 เดือนกว่าๆ ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ทำอะไรที่มีประโยชน์ต่อผู้อื่น รู้สึกถึงขั้นได้ช่วยประเทศชาติ เว่อร์จริงๆเรา

UTS- Howie จะมาเที่ยว ถึงเวลา UTS มาเจอกันพา Howie ทัวร์กันเถอะ ครั้งก่อนเราเจอกันแป๊บเดียวเอง ยังไม่สะใจเลย เต้ย ปาล์ม เอิง ก็ไม่เจอซะนานเลย ครั้งก่อนปิ่นชวนไปเล่น Bowling เป็นงานของกลุ่มนักเรียนออสเตรเลีย ก็ไปเจอโดม เจียง และกลุ่ม UTS เล่นอยู่ลู่ข้างๆกลุ่มเพื่อนเราเลย

BHZ, MUIC- ออยล์จะกลับมาช่วงสิงหา นุ้ย สา ทศ ฝน ปุ้ย โน๊ต รวมถึงกลุ่มกู๊ด พี่ศักดิ์ พี่พัน ได้เวลามารวมตัวกันอีก ไม่ได้ไปกิ๊กกะไบท์นานมากกกกกกกกกก ถ้าออยล์มาสงสัยได้อยู่แต่แถบทองหล่อ เอกมัยแน่เลย ฮิฮิ ถ้าจะไปภูเก็ตบอกด้วย อยากไปมากมาก

MFA- พี่ไก่กลับมาแล้ว หลังจากไปปฏิบัติภาระกิจ 4 ปี คงได้เจอกลุ่มพี่ๆ MFA เร็วๆนี้ค่ะ  

Workshop at Suratthani

ไปเยี่ยมพี่ที่ทำงานที่โรงพยาบาล อพยพไปกันประมาณ 20 คน แทบจะไปถล่ม แล้วแต่ละคนก็ปล่อยมุขกันใหญ่ ไอ้คนจะตายนี่เราเอง เพราะขำเขาทุกมุข แล้วหยุดไม่ได้ด้วย เพื่อนบอกดีนะที่ปอไม่ร้องไห้ด้วย ขอบใจนะตั้ม เราก็อีกไม่นานนี้ล่ะ พี่คนที่เจ็บยังอารมณ์ขันเลย พี่โจช่างปล่อยมุขจริง บอกเอาของสมน้ำหน้าคุณมาให้ เราก็แทบตาย เจอมุขนี้เข้าไป แล้วพี่เขาห้ามกินข้าว แม้กระทั่งน้ำ ทุกคนก็ใจดี บอกจะเอาข้าวไม่ก็เหล้าเพราะพี่เขาชอบ ใส่ในน้ำเกลือให้ วันก่อนเพิ่งฟังเรื่องแตงโมที่ประสบอุบัติเหตุทางรถ ฟังไปก็ร้องไห้ตามเพราะถ้าเขาเป็นอะไรไป พ่อเขาบอกจะตามเขาไป เพราะมีกันอยู่แค่ 2 คน เราก็รู้สึกว่าบางทีที่เรามีเรื่องทุกข์ สิ่งที่ทำให้เราร้องไห้คือ ความรู้สึกเป็นห่วงของคนรอบข้าง มากกว่าสิ่งที่ทำให้เราทุกข์ซะอีก แต่ช่วงที่ทุกข์ก็ดีนะ เราได้รู้ว่าใครเป็นห่วงเราด้วยความจริงใจบ้าง และรู้สึกโชคดีที่เพื่อนๆหลายๆคนเป็นห่วง แต่เราเป็นประเภท เครียดแป๊บเดียวก็หายแล้วล่ะนะ จำได้ว่าเคยมีเรื่องที่ทำให้เศร้าแต่ยังไม่ร้องจนคุยกับพ่อ บ่อน้ำตาแตกเลย แต่หลังจากคุยไปสั่งแม็คฯ มานั่งกินก็ลืมแล้วว่าเศร้าอยู่

ช่วงนี้ได้รับหน้าที่ให้จัด trip to Netherlands ให้หัวหน้า ก็เลยหาข้อมูลดูรูปที่เที่ยวแล้วอยากไปจัง ต้องหาข้อมูลหลายๆอย่าง ทศช่วยได้เยอะบอกไปดู Tulip ดีที่ไปป์มีเพื่อนเป็นคน Dutch เลยถามข้อมูลซะเลย เพื่อนไปป์ก็ใจดีมากๆ เราพยายามถามอะไรให้ตอบง่ายที่สุดแต่เขาก็พยายามหาข้อมูลมาให้ และแล้วก็เจอความโลกกลมอีกจนได้ ทริปนี้จะไปวันที่ 10-12 กันยา เราเลยบอกหัวหน้าว่าเป็นช่วงวันเกิดเราเลย หัวหน้าเลยถามเกิดวันไหน พอบอกไป หัวหน้าก็ตกใจบอกเกิดวันเดียวกันเลย เราก็หาคนเกิดวันเดียวกันมาซะนาน แปลกดีจริง อีกเรื่องที่แปลกมาก ก็อาทิตย์ที่แล้วนัดกินข้าวกับเพื่อนๆที่ระเบียงทะเล แล้วเมล์อยากไปแดนส์ต่อ พวกเราเลยมีความพยายามที่จะฝ่าฝนไปเที่ยว โชคดีที่ฝนตกตอนขึ้นรถแล้วและลงจากรถแล้วฝนก็ตกแค่ปรอยๆ อ้อเรื่องที่แปลกก็ พวกเราเลือกร้านกันอยู่ จริงๆ brick bar ก็มีน้องเดียร์อยู่ แต่คนเต็ม ซูซี่ก็คนเต็ม ไม่อยากเดินเข้าไปเลยแล้วอยู่ๆก็ตกลงกันที่ร้าน molly จริงๆก็อยากลองไปร้านอื่นบ้าง แต่ด้วยความที่มาถึงตอนที่ร้านเต็มกันหมดแล้ว เลยเดินเข้า mollyกัน ไม่ได้โปรโมทร้านนะเนี่ยแต่ร้านนี้เขามีดีจริงๆ กว่าจะเข้าเรื่องก็อ้อมเล่ามาซะยาว ก็เดินเข้าไปในร้านคนเยอะสุดๆ เดินเบียดกันมากดีที่มีกระเป๋าเป็นผู้ช่วยเบิกทาง ตอนแรกกะไม่เอาลงมาแล้วแต่เห็นคนที่เก็บเงินค่าจอดรถท่าทางน่ากลัวเลยเอาลงมาดีกว่า เราก็รีบเดินขึ้นไปชั้น 2 เพราะเพียงและกิ๊บเข้ามาหาโต๊ะก่อนแล้ว อยู่ๆ พี่บอยโทรมาถามอยู่ไหน เราบอกอยู่ร้าน molly พี่บอยบอกเขาก็อยู่ที่นี่ อยู่ชั้นล่าง เรานึกว่าพูดเล่น เพื่อนๆก็อึ้งเหมือนกันนึกว่าอำเล่น จริงๆแล้วพี่เบิร์ดเห็นเราเมื่อกี๊ที่เดินผ่าน เห็นได้ไงเนี่ยคนเป็นล้าน และเราก็เพิ่งเดินเข้ามา สงสัยเพราะความสวยเด่นของเรา  ฮะฮะ ไม่มีใครชม ชมตัวเองซะเลย คนก็เบียดกันสุดๆยังจะเห็นอีก แปลกดี พี่บอยบอกอุตส่าห์แอบหนีเที่ยว ยังมาเจอกันอีก แต่ก็โชคดีมากเพราะรอโต๊ะนานมาก พี่บอยมาแป๊บเดียวได้โต๊ะเลย มุมดีด้วย เพราะเขารู้จักกับผู้จัดการร้าน พี่ผู้จัดการร้านเพิ่งโทรไปชวนเขามา พวกเราก็เมามันส์กันสุดๆ เต้นแบบบ้ากันไปแล้ว แต่แบบนี้สิมันส์ดี พอพี่บอยเดินมาหานุ๊กและฮุ้งยังบ้ากันได้ต่อ พี่บอยหันมายิ้มๆ ฝนบอกพี่บอยเครียดเลยเจอพวกเรา เขาก็มีความบ้านะไม่รู้ซะแล้ว เราก็ไม่ได้บอกพี่บอยว่ามาเที่ยวต่อเพราะเพิ่งตัดสินใจกันแล้วก็มาเลย ไปทำลายบรรยากาศสุนทรีของร้านระเบียงทะเลเอาไว้ ดันนั่งตรงใจกลางพอดีแล้วมีทั้งมุดโต๊ะและปีนข้ามเก้าอี้เพราะเก้าอี้มันยาวมากออกลำบากแต่ร้านก็สวยใช้ได้ทีเดียว ตอนพวกเราลุกโต๊ะแถวนั้นคงดีใจที่จะได้ความสงบกลับคืน แต่เดี๋ยวก่อน(เหมือนขายของเลย) กว่าพวกเราจะเดินจากโต๊ะถึงรถก็ใช้เวลาอีกนานมาก กว่าจะคุย แลกเบอร์ ถ่ายรูป นัดว่าไปไหนต่อ จนถึงรถแล้วยังตัดสินใจไม่ได้เลย โทรตามเอาดาบหน้า  มีความสุขจังเลยได้มาเจอเพื่อนๆแบบนี้ เออนึกถึงที่เมล์เล่าว่าฮุ้งโทรไปนัดเมล์บอกว่าเจอกันแถวจรัญเย็นนี้ เมล์ก็งงๆว่าเอ๊แล้วเจอที่ร้านไหนล่ะแต่ไม่เป็นไรโทรถามปอได้ haha ยังเอ๋อเหมือนเดิมนะฮุ้งฮิ่ง เดี๋ยวพวกเรา UTS และ BHZ นัดเจอกันได้ทุกเมื่อนะจ๊ะ

อยากเจอเพื่อนๆมากค่ะ คิดถึงทุกคนจัง

เพิ่งเคยไปงาน Thaifex เป็นครั้งแรก เนื่องจากตอนนี้ต้องทำวิจัยเรื่องส่งมังคุดไป EU หน้าที่หลักตอนนี้ที่ทำก็หนีไม่พ้น Financial Report และแปลข้อมูลเป็นภาษาอังกฤษลง website และเนื่องจากทำเรื่องมังคุดเลยไปเดิน shopping ผลิตภัณฑ์จากมังคุดซะเลย จริงๆแล้วแอบไปเที่ยวกับพี่พี่นี่เอง เดินไปชิมไป เพิ่งเข้าใจที่พี่ออบอกว่า “ไปงานนี้เหนื่อยมาก...ชิมเหนื่อย” ฟังแล้วขำดี แต่ก็ได้ประสบกับตัวเอง เป็นสวรรค์ของการกิน(ฟรี)ดีจริงๆ แต่เป็นนรกของการหอบสัมภาระจากการ shopping อิ่มแล้วหนังตาหย่อน พยายามกลับมาเดินหากาแฟมาเลเซีย อร่อยโคตร แต่เห็นเขาบอกมีขายที่ Tops ตอนแรกเลยยังไม่ซื้อ ขี้เกียจแบก แต่พอจะกลับ ก็เดินจนทั่วก็ไม่เจอซะแล้ว ทั้งๆ ที่จำล็อกไว้แล้วนะ ไหงเดินไปแล้วมีแต่ wine ล่ะ จริงๆมันติดกัน จริงๆนะ และ เล็งว่าจะกินไอศกรีมมังคุดก็ไม่มีที่จะใส่ในท้องแล้ว แอบซื้อ wine มังคุดมาฝากคนที่ชอบ wine แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบwine มังคุดและเราจะไม่ค่อยชอบหลังจากที่ชิม ก็ยังอยากจะซื้อให้ ประโยชน์มังคุดมีเยอะมาก แล้วก็มี Mangosteen Puff packageสวยเชียว ส่วนใหญ่ก็ส่งออกนอกกัน มีน้ำผลไม้มังคุด แต่ราคาค่อนข้างแพงเพราะกว่าจะได้น้ำมังคุดนิดนึง ไม่รู้ว่าใช้มังคุดไปกี่กิโล มีผู้ประกอบการคนนึงจะทำเป็นชา ก็น่าสนใจดี เนื่องจากผลผลิตในประเทศมีเยอะมากจนต้องนำมาแปรรูป เพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าให้สินค้า และเปลือกของมังคุดก็มีสาร Xanthones ซึ่งมีประโยชน์มาก แต่ใบของมังคุดมีสารที่สามารถทำให้เป็นหมันได้ พูดดูเป็นงานเป็นการเชียว ตอนนี้มีความสุขจัง ทำอะไรที่มีความสุขก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปทำตามใคร ชีวิตเราก็ต้องแตกต่างกัน ไม่อยากขวนขวายอะไรมากเกินไป คำว่าความสุขหรือความสำเร็จ คนเรานิยามแตกต่างกันออกไป เป้าหมายก็ต่างกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าความสุขนี้จะหมดไปเมื่อไร เพราะเดี๋ยวก็มีการสิ้นสุดของ project นี้ ตอนนี้ก็อยู่กับความสุขนี้ให้เต็มที่แล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ประสบการณ์ใหม่ๆทั้งดีและไม่ดีรอเราอยู่ คิดถึงเพื่อนๆนะจ๊ะ เอารูปที่ไปหัวหินมาฝาก กลุ่มเขมะฯสมัย ม.3 ไม่เจอกันนานมาก แต่ก็มีมาทักทายกันใน Hi5 เดี๋ยวก็ได้เจอเพื่อนๆอีกในงานกวาด งานฮุ้ง งานใครต่อก็บอกมาเดี๋ยวจะเป็นผู้ประกาศให้

ก็เจอเรื่องแปลกๆเยอะดีเหมือนกัน จริงๆการเจอเพื่อนเก่าที่ออสเตรเลียมันไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะคนไทยไปกันเยอะ แต่ที่แปลกคือวิธีการเจอกันเนี่ยสิ

- อย่างตอนอยู่ห้องกับเอิง ปาล์ม พี่ป๊อป และพี่เปิ้ล ขณะที่ไปเที่ยวกับเอิงและปาล์ม เอิงฝากรับโทรศัพท์ ซึ่งเกริ่นไว้แล้วว่า น้องชื่อน้ำหวานจะมา เราก็เป็นคนคุยบอกเดี๋ยวเจอกันค่ะ พอเจอหน้าแล้ว อ้าวหวานเองหรือนี่ เพื่อนที่เขมะฯ

- อ้อ ตอนไปออสเตรเลีย ก็ไปไฟต์เดียวกับเต้ยซึ่งไม่รู้มาก่อน เต้ยเป็นเพื่อนสนิทของเพื่อนสนิทเรา ฮุ้งนั่นเอง คือถ้าเต้ยไม่รู้จักฮุ้ง คงไม่ได้คุยกันชาตินี้ แต่ก็เคยเจอก่อนหน้านี้เพราะมาโผล่งานวันเกิดเรา และก็ดี เลยมี Body Guard...

- ปอง เพื่อนรุ่นเดียวกะปุ๊กที่มหาลัยที่เรามาเจอและสนิทที่นี่ ปุ๊กเป็นเพื่อนสนิทที่เขมะฯ ส่วนอีกเรื่องของปองคือ ปอง หน่อย และเราไปเดินช็อปปิ้งกันอยู่แล้วกระจัดกระจาย จนเดินมาเจอกันตรงหัวมุมปองพูดเฮ้ย เราพูดเฮ้ย แล้วมีอีกเสียงนึง เฮ้ย ตอนแรกนึกว่าเฮ้ยที่พวกเราเฮ้ย แต่กลับเป็นเพื่อนเก่าเราที่เขมะฯ เลยต้องเป็นผู้แนะนำของฝากไปโดยปริยาย

- ไปป์ให้ออยล์อ่านเมลล์ไปป์ เนื่องจากพวกเราไม่ค่อยมีความลับต่อกัน แล้วออยล์มาพูดถึงเพื่อนที่ชื่อหญิง หลายครั้งเราก็ไม่เคยสนใจ จนครั้งนึง พูดว่า หญิง นารีฉัตร ดิฉันคุ้นมากค่ะ อย่าบอกนะว่านามสกุลนี้ ใช่จริงๆครับ มีไม่กี่คนนะที่เราจำนามสกุลได้ ยิ่งไม่ใช่เพื่อนเราที่เขมะฯด้วย ไปป์บอก อย่าบอกนะว่าแกจะมารู้จักเพื่อนฉัน เออรู้จักจริงๆ มีรูปด้วย เรียนพิเศษด้วยกันมาก่อน

- เรื่องพี่บอยก็เคยเกือบเจอกันตั้งหลายครั้ง เขาเรียนอยู่ราชวินิต เราเกือบจะได้เข้าม.4ที่นั่น ถ้าต่อเขมะฯไม่ได้ แต่ต่อได้ไงก็ไม่รู้เลยไม่ได้เจอกันเลย เขาเคยฝึกงานที่แมริออต เราก็มีเพื่อนชวนไปสัมภาษณ์งานอื่นที่นั่น แต่พอเข้าไปแล้วชอบบรรยากาศแถมเจอเพื่อนเก่า เลยสมัคร ก็ได้งาน แต่หลังจากนั้นได้อีกงานเลยไม่ได้ไปทำที่แมริออต แต่ที่เจอกันได้เพราะเรารู้จักเพื่อนพี่บอย ซึ่งเขาแนะนำให้รู้จักกัน แต่กลับมาเจอกันเองที่เซ็นปิ่นถึงได้เริ่มรู้จักกันจริงๆ

เรื่องพี่บอยก็มีอีกเรื่องคือแฟนของเพื่อนพี่บอยเป็นเพื่อนเก่าที่เขมะฯ

ไว้จะมาเล่าภาค2ดีกว่า ยังมีอีกเยอะ

ภาพข้างล่างเป็นภาพที่ไปสวนลุม และไปนั่งเครื่องเล่น La Rous De Paris แต่ 3รอบมันช่างผ่านไปรวดเร็วเสียจริง ไม่น่าถึง 5 นาที ไปกินร้านเดิมที่ครั้งก่อนไปกับ ไปป์ ออยล์ นุ้ย และทศ อาหารอร่อยมาก กินกันกระหน่ำ จานใหญ่แค่ไหนก็หมด บรรยากาศก็ร่มรื่นดี แต่ครั้งนี้นั่งด้านหน้าของร้าน เพราะครั้งก่อนนั่งด้านหลังกันเหมือนอยู่ในป่าเลย เจอแมงมุมยักษ์กันด้วย ส่วนอีก3รูปที่ดิ้นๆอยู่ก็ตลกดี หวังว่าทำให้หลายๆคนยิ้มได้นะ

เมื่อวานไปเช่าหนังแถวบ้าน คือไม่ได้ไปเช่านานมาก เป็นปีแล้ว ก็จำเบอร์ไม่ได้ ที่ร้านเลยถามชื่อ เราก็บอกชื่อไป แต่ชื่อที่เช่าไว้เป็นชื่อพี่ชาย พอบอกชื่อไปรู้สึกเลยว่าคนตรงนั้นมามุงดูเรากันใหญ่ เราก็แอบขำๆในใจ และแอบคิดว่า นึกว่าเราเป็นผู้ชายล่ะสิ มองกันใหญ่เลย อีกเรื่องก็ไปนวดเท้ากะพี่บอย จองคิวไว้ชื่อบอย แล้วพอเขาเรียกชื่อ บอย พี่บอยเดินไปรออยู่อีกมุม เราเป็นคนเดินไปตรงคนที่เรียกซึ่งอยู่กลางวงเลย รอบๆเป็นคนที่รอคิวอยู่ เขาเลยถามซ้ำ บอยเหรอคะ เราก็พยักหน้า คือจองไว้ชื่อบอยน่ะใช่ แต่ไม่ได้ชื่อบอย ได้แต่คิดในใจ แต่คนรอบตัวมองกันงงๆ เพราะเดี๋ยวนี้มีผู้ชายสวยเยอะมากจนสาวๆไม่กล้าเทียบยังมีเช่นน้องปอยเป็นต้น มองทีไรก็ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่เดี๋ยวนี้เราอุตส่าห์หวานขึ้นแล้วนะ เมื่อก่อนก็มีเพื่อนบอกว่านึกว่าเราเป็นทอมซะอีก ใครว่าเราเป็นดี้ต่างหาก ฮิฮิ.....

อ่านใน web ออยล์ ทำให้นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสนุกทั้งหลายในปีที่ผ่านมา 2รูปแรกเป็นรูปที่ไปคอนเสิร์ต Fort Minor + 50 Cents มันส์ดีจริงๆ แต่ก่อนไปถึงก็มีเรื่องมันส์ๆ เกือบไม่ถึงที่คอนเสิร์ต เพราะวิ่งบนทางด่วน เจอรถวิ่งน่ากลัวมาก เราอยู่เลนส์ขวาห่างคันหน้าไม่มาก ก็ร้อยอัพกันทุกคัน อยู่ๆรู้สึกด้านซ้ายของตาเหมือนแมลงบินผ่าน รู้ว่าเป็นรถมาอย่างเร็ว เราเลยเบาให้มันแซง แต่เนื่องจากคันหน้าห่างเราไม่มาก มันเลยต้องหักออกซ้ายอย่างเร็ว ข้างซ้ายเป็นแท็กซี่ อยู่เลนส์กลางก็เบาให้มันออกไปแต่แล้วมีคันด้านซ้ายสุดจะมาหน้าแท็กซี่เพราะเห็นแท็กซี่ชะลอไอ้คันน่ากลัวนี้เห็นเลยหักหลบ แต่ความเร็วยังเท่าเดิม (สงสัยลืมว่ารถมีเบรก เบรกแตกก็ไม่ใช่ เพราะอีกไม่ไกลเป็นด่านเก็บเงิน เมาชัวร์) แล้วรถมันส่ายเพราะวิ่งเร็วมาก มันก็หักซ้ายอีกไปชนคันที่จะมาหน้าแท็กซี่คันนั้น แรงขนาดคันนั้นไปชนอีกคัน อีกคันไปกระแทกผนังปูนบนสะพานแบบลอยไปกระแทกอ่ะ ทั้ง 2 คันนั้นหยุดรถ เราเริ่มรู้สึกแย่แล้วดูทุกอย่างที่เกิดขึ้น ระทึกมากๆ เราอยู่หลังมันไม่ว่าจะยังไงก็ไม่น่าจะพ้นเรา เพราะหยุด คันหลังชนแน่ เพราะมากันอย่างเร็ว ทุกอย่างเกิดภายในพริบตา ยังไม่ทันกระพริบด้วย อึ้งอยู่ ถ้ามันไม่ชนคันนั้น ต้องหมุนมาเจอเราแน่ เชื่อไหมว่า พอชนคันนั้นเสร็จ ทำให้รถมันหยุดส่าย แต่มันวิ่งต่อไปอย่างเร็ว เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อึ้งมาก แต่ไม่ไกลก็ถึงที่จ่ายเงิน ก็พยายามบอกว่าเกิดไรขึ้น เขาบอกไม่เห็นรถคันนั้น โอ้ว สุดระทึก ยิ่งกว่าหนังอีก รอดมาได้ รักรถคันนี้จัง คนไม่ระวังอย่างเรา รอดมาได้ 1 ปีเต็ม ไม่มีสักรอย

มาเม้าท์ต่อเรื่องคอนเสิร์ต มันส์มาก แด๊นส์กระจาย คราวก่อนไป Linking Park เหมือนใน vcd เป๊ะ สนุกกับเพลง แต่ดูในvcdสนุกกว่า เพราะเบียดกันหายใจไม่ออก เต้นแบบเบียดกันแบบใน vcd อ่ะโดนเบียดไปหน้าสุดเลย แต่หายใจไม่ออก เลยกระโดดถอยหลังมาเรื่อยๆ กว่าจะเจอกลุ่มเพื่อนยืนกันอยู่หลังๆ แต่เต้นกะเพื่อนมันส์กว่าเข้าไปเบียดเยอะ แต่ของ 50 cents มันส์ดี ไม่ต้องเบียด ยืนโล่ง ๆ สบายๆ

ส่วนรูปที่เหลือเป็นปาร์ตี้สระน้ำที่บ้านออยล์ ขาดแต่พี่ใหญ่ไปลัลล้าที่อเมกา ก็เล่าเรื่องหนุ่มๆ เล่นน้ำ  กินขนม แล้วยามค่ำคืนเกือบเที่ยงคืน ออกไปกินบุฟเฟต์ ฮะฮะ ไม่อ้วนให้มันรู้ไป แล้วเปิดคอนเสิร์ต Rain ดูหนังเพื่อนสนิท จน 6 โมงเช้า แล้วพอตื่นก็ไปหาของกินกันอีก

ส่วนรูปที่เหลือเป็นรูปข้างสระน้ำ(ปอ ไปป์ นุ้ย ออยล์ สา) และรูปที่โดนเราแกล้ง จึงไม่มีรูปเรา ฮิฮิ...